Skip to main content

বৰষুণৰ মাজেৰে এটি অ-গল্প

বৰ গভীৰ আছিল সেই ৰাতি।

আকাশখন যেন এক অসহ্য যন্ত্ৰণাত কঁপিছিল। 

বিজুলীৰ বজ্ৰৰেখাই আকাশখন পোহৰাই তুলিছিল।

সেই ৰাতিৰ আকাশৰ তলত খোজকাঢ়ি মোৰ এনে লাগিছিল যেন হয়তো সৰগৰ পৰা কোনোবাই আমাৰ ফটো তুলি আছে। 

তাই আৰু মই একেটা ছাতিৰ তলত খোজকাঢ়ি গৈ আছিলোঁ। বৰষুণৰ টোপালবোৰে ছাতিৰ ওপৰত পৰি এক অদ্ভুত সুৰ সৃষ্টি কৰিছিল। 

তাই মোৰ হাতখন মেৰিয়াই ধৰি আছিল; যেন হাতখন এৰি দিলেই মই হেৰাই যাম।

ৰাস্তাটো প্ৰায় খালী আছিল। ক'ত আছিল বাৰু বাকী মানুহবোৰ? 

দোকানবোৰ বন্ধ, পথবোৰ নিস্তব্ধ। 

কিন্তু আমি সেইবোৰলৈ একো গুৰুত্ব দিয়া নাছিলোঁ। আমাৰ বাবে সেই মুহূৰ্তকেইটা, সেই সময়কণ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান বস্তু আছিল।

কাৰণ মাজত আছিল আৰু মাত্ৰ কেইটামান দিন।

তাৰ পিছত মই এই চহৰ এৰি বহু দূৰলৈ গুচি যোৱাৰ কথা।

কিছু সময়ৰ নীৰৱতাৰ পাছত, তাই হঠাতে মোক সুধিছিল, “তুমি মোক পাহৰি যাবা নেকি?”

প্ৰশ্নটো সৰু আছিল, কিন্তু তাৰ মাজত লুকাই আছিল তাইৰ মনৰ সহস্ৰ বেদনা, লগতে কিছু ভয়।

মই হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ।

“এনে কেতিয়াও হব নোৱাৰে। লগ পাই নেথাকিলেও, আমি সদায় সপোনত কথা পাতিম।”

সেই উত্তৰ শুনি তাই এটা শেঁতা হাঁহি মাৰিছিল। হয়তো তাই জানিছিল যে সপোন বাস্তৱ নহয়। তথাপিও তাই বিশ্বাস কৰিছিল।

কিছুমান মিছা কথা মানুহে সত্য বুলি বিশ্বাস কৰিব বিচাৰে, কাৰণ কেতিয়াবা সত্য সহ্য কৰাটো কষ্টদায়ক।

আমি আহি তাইৰ ঘৰৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈছিলোঁ।

বিজুলীৰ চমকে আকৌ এবাৰ আকাশ পোহৰাই তুলিছিল। 

সেই পোহৰত মই তাইৰ মুখলৈ চাইছিলোঁ। তাইৰ গালত সেয়া বৰষুণৰ টোপাল নে চকুপানী আছিল, মই ধৰিব পৰা নাছিলোঁ।

“যাওঁ”, মোৰ হাতখন এৰি তাই লাহেকৈ কৈছিল।

মই একো নোকোৱাকৈ তাইলৈ চাই আছিলোঁ।

সেই মুহূৰ্তত আচলতে আমি ইটোৱে-সিটোক বিদায় দিব বিচৰা নাছিলোঁ।

কেইছেকেণ্ডমান আমি একে ঠাইতে থিয় হৈ আছিলোঁ। সেই সময়খিনিক যেন আৰু অলপ দীঘল কৰিব বিচাৰিছিলোঁ আমি।

কিছু পৰ পাছত, লাহেকৈ তাই ঘৰৰ ফালে আগবাঢ়িছিল। ঘৰৰ বাহিৰৰ দুৱাৰখনৰ ওচৰত থিয় হৈ এবাৰ ঘূৰি চাই হাঁহিছিল তাই। 

সেই হাঁহিটোত আছিল ভালপোৱা, দুখ, আশা আৰু অসহায়তা।

তাৰ পিছত তাই ভিতৰলৈ সোমাই গৈছিল। 

দুৱাৰখন বন্ধ হৈ পৰিছিল।

বহু পৰ মই সেই ঠাইতে থিয় হৈ আছিলোঁ।

তাৰ পিছত মই নিজৰ ঘৰলৈ খোজ দিছিলোঁ।

বৰষুণৰ বেগ তেতিয়াও কমা নাছিল।

ৰাস্তাৰ কাষৰ লাইটবোৰ এক অস্পষ্ট স্মৃতিৰ দৰে জিলিকি আছিল। 

মোৰ কাণত তেতিয়াও বাজি আছিল তাইৰ প্ৰশ্নটো: “তুমি মোক পাহৰি যাবা নেকি?”

তাৰ পাছত বহু বছৰ পাৰ হৈ গ'ল।

জীৱনে মোক বহু চহৰ দেখুৱালে, বহু মানুহৰ লগত চিনাকি কৰালে। কিন্তু কেতিয়াবা যেতিয়া গভীৰ ৰাতি বৰষুণ নামে আৰু বিজুলীয়ে আকাশ আলোকিত কৰে, মই অজানিতে সেই ৰাতিটোলৈ উভতি যাওঁ।

মই এতিয়াও ভাবোঁ - হয়তো সেইদিনা সঁচাকৈয়ে কোনোবাই আকাশৰ পৰা আমাৰ ফটো তুলিছিল!

আজিও বিচাৰোঁ মই সেই ফটোবোৰ!!

বৰষুণৰ মাজত, এটা ছাতিৰ তলত থিয় হৈ থকা সেই দুটি আত্মাৰ ফটো - এক পুৰুষ, এক নাৰী।

কেতিয়াও সঁচা নহয় বুলি জানিও সপোন দেখা সেই দুটি প্ৰেমৰ পথিকৰ পথ আৰু কোনোদিনে লগ নহল।

মনত থাকিল কেৱল সেই ৰাতিটো….

আৰু সেইজাক বৰষুণ। 

******

Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...