Skip to main content

Posts

অপেক্ষাৰ ঠিকনাবোৰ

অন্নপূৰ্ণা মিষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ। ৰাজীৱে নামটো আকৌ এবাৰ পঢ়ি চালে। অন্নপূৰ্ণা মিষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ। গাড়ীখন অলপ আগুৱাই গৈছিল যদিও সি চালকক ৰখাবলৈ ক'লে। চৰকাৰী গাড়ীখন ৰাস্তাৰ কাষত ৰৈ গ'ল।  সি খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চালে।  দোকানখনৰ সন্মুখত আগৰ দৰেই কেইখনমান প্লাষ্টিকৰ চকী, কাঁচৰ বাকচত সজাই থোৱা ৰসগোল্লা, কাজু বৰফি আৰু লালমোহন। অৱশ্যে দোকানখনৰ সন্মুখৰ চাইনব'ৰ্ডখন নতুন হৈছে। আগৰ সেই সৰু দোকানখন এতিয়া কিছু ডাঙৰ হৈছে। কিমান দিনৰ মূৰত সি এইখন মিঠাই দোকানৰ সন্মুখত আহি ৰৈছেহি বাৰু? সি মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। হয়তো বিছ বছৰৰ পাছত। এটা সময়ত সি প্ৰায়েই ইয়াত ৰৈ থাকিছিল সুৰভীৰ বাবে।  সুৰভী - তাৰ কলেজীয়া দিনৰ প্ৰেমিকা।  এই মিঠাইৰ দোকানখনৰ কাষতেই সিহঁতি লগ হৈছিল। তাৰ পিছত দুয়ো একেলগে কলেজলৈ গৈছিল। কেতিয়াবা সুৰভীয়ে দেৰি কৰিলে সি দোকানখনৰ সন্মুখত থিয় হৈ থাকিছিল। কেতিয়াবা দোকানৰ পৰা ৰসগোল্লা বা বৰফি এটা খাই সময় পাৰ কৰিছিল।  দোকানৰ মালিকজনেও সিহঁতক চিনি পাইছিল। আনকি কেতিয়াবা সুৰভী অহা দেৰি হ’লে তেওঁ হাঁহি মাৰি সুধিছিল, "আজি তাইৰ আহোঁতে দেৰি হ'ব নেকি?" উচৰ-পাজৰৰ দোকানীসকলেও চাগৈ জ...
Recent posts

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

হৃদয়ৰ বন্ধ কোঠাৰ খোলা খিৰিকীৰে অমৃতা আৰু ইমৰোজ

অমৃতা প্ৰীতম ভাৰতীয় সাহিত্য জগতত এক চিনাকি নাম। ১০০ৰো অধিক কবিতা, জীৱনী মূলক ৰচনা, কল্প-সাহিত্য আৰু বহু পঞ্জাবী গীত ৰচনা কৰি, তেওঁ পঞ্জাবী আৰু হিন্দী সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে। অমৃতা প্ৰীতমে ১৯৫৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু ১৯৮২ চনত ভাৰতীয় সাহিত্যৰ শ্ৰেষ্ঠ সন্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰিছিল।  কিন্তু আজি লিখিবলৈ লৈছো তেওঁৰ জীৱনৰ আন এক অধ্যায়ৰ কথা, যি তেওঁৰ লিখনিসমূহৰ দৰেই জনপ্ৰিয় আৰু উল্লেখযোগ্য। আজি লিখিবলৈ লৈছোঁ তেওঁৰ প্ৰেমৰ বিষয়ে। কিছুমান মানুহৰ প্ৰেম কাহিনীয়ে পুৰ্ণতা পাই বিবাহৰ দ্বাৰা; কিছু কাহিনী অন্ত পৰে বিচ্ছেদত। আৰু কিছু কাহিনী কেতিয়াও শেষ নহয় - স্মৃতি, নীৰৱতা আৰু এক দুৰ্বাৰ আবেদনৰ মাজেৰে জীয়াই থাকে। এইটো তেনেকুৱা এক কাহিনী। ****** চাহিৰ লুধিয়ানভিৰ নাম শুনিছে নিশ্চয়?  বিংশ শতিকাৰ ভাৰতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কবি আৰু চলচ্চিত্ৰৰ গীতিকাৰ হিচাপে সমাদৃত চাহিৰ লুধিয়ানভিৰ সৃষ্টিয়ে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। গীতিকাৰ হিচাপে অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে তেওঁ দুবাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰ) লাভ কৰিছিল। ১৯৭১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰিছিল। অমৃতা প্...

বৰষুণৰ মাজেৰে এটি অ-গল্প

বৰ গভীৰ আছিল সেই ৰাতি। আকাশখন যেন এক অসহ্য যন্ত্ৰণাত কঁপিছিল।  বিজুলীৰ বজ্ৰৰেখাই আকাশখন পোহৰাই তুলিছিল। সেই ৰাতিৰ আকাশৰ তলত খোজকাঢ়ি মোৰ এনে লাগিছিল যেন হয়তো সৰগৰ পৰা কোনোবাই আমাৰ ফটো তুলি আছে।  তাই আৰু মই একেটা ছাতিৰ তলত খোজকাঢ়ি গৈ আছিলোঁ। বৰষুণৰ টোপালবোৰে ছাতিৰ ওপৰত পৰি এক অদ্ভুত সুৰ সৃষ্টি কৰিছিল।  তাই মোৰ হাতখন মেৰিয়াই ধৰি আছিল; যেন হাতখন এৰি দিলেই মই হেৰাই যাম। ৰাস্তাটো প্ৰায় খালী আছিল। ক'ত আছিল বাৰু বাকী মানুহবোৰ?  দোকানবোৰ বন্ধ, পথবোৰ নিস্তব্ধ।  কিন্তু আমি সেইবোৰলৈ একো গুৰুত্ব দিয়া নাছিলোঁ। আমাৰ বাবে সেই মুহূৰ্তকেইটা, সেই সময়কণ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান বস্তু আছিল। কাৰণ মাজত আছিল আৰু মাত্ৰ কেইটামান দিন। তাৰ পিছত মই এই চহৰ এৰি বহু দূৰলৈ গুচি যোৱাৰ কথা। কিছু সময়ৰ নীৰৱতাৰ পাছত, তাই হঠাতে মোক সুধিছিল, “তুমি মোক পাহৰি যাবা নেকি?” প্ৰশ্নটো সৰু আছিল, কিন্তু তাৰ মাজত লুকাই আছিল তাইৰ মনৰ সহস্ৰ বেদনা, লগতে কিছু ভয়। মই হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। “এনে কেতিয়াও হব নোৱাৰে। লগ পাই নেথাকিলেও, আমি সদায় সপোনত কথা পাতিম।” সেই উত্তৰ শুনি তাই এটা শেঁতা হাঁহি মাৰিছিল। হ...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...

ৰাতিৰ তৰাবোৰে জানেনে আমাৰ কাহিনী

নাইট চুপাৰখন তেতিয়াও আহি পোৱা নাই। অবিনাশ আৰু শ্ৰেয়া বাছ আস্থানত অপেক্ষাৰত। “মই কি কৈছিলো মনত আছে নহয়?” শ্ৰেয়াই লাহেকৈ ক’লে অবিনাশক। সি মূৰ দুপিয়ালে। ‘আজি ৰাতি আমি তৰা চাই যাম দেই’ - এইষাৰ কথা কৈছিল তাই।  কথাৰ সুৰত লুকাই আছিল এক অদ্ভুত উচ্ছ্বাস। অবিনাশে মৃদুকৈ হাঁহি সন্মতি দিছিল। সি জানিছিল, তাৰ দৰেই, শ্ৰেয়াই আকাশ, তৰা আৰু জোনাক ভাল পায়।  আজি দুয়োৰে তিনিচুকীয়াৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ বাছেৰে যাত্ৰা।  এখন নতুন ধৰণৰ বাছ - সম্পূৰ্ণভাৱে শ্লিপাৰ। তলত-ওপৰত দুয়োতে শুই যাব পাৰি। অলপ পাছত বাছখন পালেহি। সিহঁত উঠিল।  দুয়োৰে স্থান তলৰ শ্লিপাৰত। যথেষ্ঠ আহল-বহল, ধুনীয়াকৈ বহি কথাও পাতি যাব পাৰি। অবিনাশ আৰু শ্ৰেয়া খিৰিকীখনৰ কাষতে বহি ল’লে। স্পষ্ট কাঁচৰ মাজেৰে বাহিৰখন প্ৰস্ফুটিত হৈ আছিল। বাছখন কিছু দেৰি পাছত চলিবলৈ ধৰিলে।  খিৰিকীৰ বাহিৰত তেতিয়া সন্ধিয়া লাহে-লাহে নিশালৈ ঢাল খাইছিল।  চাহ বাগিচাৰ লানি-লানি গছবোৰৰ ওপৰত নিয়ৰৰ এক মৃদু প্ৰলাপ পৰা আৰম্ভ কৰিছিল। বাছখনৰ ভিতৰৰ লাইটবোৰ বন্ধ কৰি দিয়াৰ লগে-লগে বাহিৰৰ এন্ধাৰ আৰু স্পষ্ট হৈ পৰিল - জিলিকি পৰিল নিশাৰ আকাশ, লগতে জিলিকি ...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...