Skip to main content

ৰাতিৰ তৰাবোৰে জানেনে আমাৰ কাহিনী

নাইট চুপাৰখন তেতিয়াও আহি পোৱা নাই।

অবিনাশ আৰু শ্ৰেয়া বাছ আস্থানত অপেক্ষাৰত।

“মই কি কৈছিলো মনত আছে নহয়?” শ্ৰেয়াই লাহেকৈ ক’লে অবিনাশক।

সি মূৰ দুপিয়ালে।

‘আজি ৰাতি আমি তৰা চাই যাম দেই’ - এইষাৰ কথা কৈছিল তাই। 

কথাৰ সুৰত লুকাই আছিল এক অদ্ভুত উচ্ছ্বাস।

অবিনাশে মৃদুকৈ হাঁহি সন্মতি দিছিল। সি জানিছিল, তাৰ দৰেই, শ্ৰেয়াই আকাশ, তৰা আৰু জোনাক ভাল পায়। 

আজি দুয়োৰে তিনিচুকীয়াৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ বাছেৰে যাত্ৰা। 

এখন নতুন ধৰণৰ বাছ - সম্পূৰ্ণভাৱে শ্লিপাৰ। তলত-ওপৰত দুয়োতে শুই যাব পাৰি।

অলপ পাছত বাছখন পালেহি। সিহঁত উঠিল। 

দুয়োৰে স্থান তলৰ শ্লিপাৰত। যথেষ্ঠ আহল-বহল, ধুনীয়াকৈ বহি কথাও পাতি যাব পাৰি।

অবিনাশ আৰু শ্ৰেয়া খিৰিকীখনৰ কাষতে বহি ল’লে। স্পষ্ট কাঁচৰ মাজেৰে বাহিৰখন প্ৰস্ফুটিত হৈ আছিল।

বাছখন কিছু দেৰি পাছত চলিবলৈ ধৰিলে। 

খিৰিকীৰ বাহিৰত তেতিয়া সন্ধিয়া লাহে-লাহে নিশালৈ ঢাল খাইছিল। 

চাহ বাগিচাৰ লানি-লানি গছবোৰৰ ওপৰত নিয়ৰৰ এক মৃদু প্ৰলাপ পৰা আৰম্ভ কৰিছিল।

বাছখনৰ ভিতৰৰ লাইটবোৰ বন্ধ কৰি দিয়াৰ লগে-লগে বাহিৰৰ এন্ধাৰ আৰু স্পষ্ট হৈ পৰিল - জিলিকি পৰিল নিশাৰ আকাশ, লগতে জিলিকি উঠিল তৰাবোৰ।

শ্ৰেয়াই অবিনাশক ইংগিত দিলে বাহিৰলৈ চাবলৈ।

ধৰাৰ ওপৰত সেয়া তৰাৰ জিকমিকনি। 

তৰাবোৰে যেন সিহঁতক হাত বাউলি মাতিছে।

“এই আকাশখন চাই থাকিলে মনটো কিয় জানো ভাল লাগি যায়,” শ্ৰেয়াই লাহেকৈ ক’লে।

“আকাশে যে একো লুকুৱাই নাৰাখে, সেইবাবেই চাগে”, অবিনাশে তাইলৈ চাই উত্তৰ দিলে।

দুয়ো বাহিৰলৈ চাই থাকিল। 

শিৰীষ গছবোৰ দ্ৰুত গতিত পাৰ হৈ থাকিল।

অবিনাশ শ্ৰেয়াৰ আৰু কাষ চাপিল।

তাই তৰাবোৰলৈ চাই-চাই কাহিনীৰ দৰে কিছু কথা কবলৈ ধৰিলে ক’লে - তাইৰ শৈশৱৰ কথা, কিছু অসম্পূৰ্ণ সপোনৰ কথা, তাইৰ জীৱনৰ কথা।

অবিনাশে মন দি শুনি থাকিল। এই শুনাটোও যেন এক প্ৰকাৰৰ ভালপোৱা।

কথাবোৰৰ মাজে-মাজে তাই অলপ থমকি ৰয়। সেই নীৰৱতাবোৰৰ মাজত অবিনাশে তাইৰ হাতখন লাহেকৈ ধৰি থাকে। 

সেই মুহূৰ্তত তাৰ এনে লাগিছিল যেন খিৰিকীৰ বাহিৰৰ আকাশখন আৰু ভিতৰৰ এই শ্লিপাৰখনতেই পৃথিৱীখন সীমাবদ্ধ হৈ পৰিছিল।

“মোৰ কেতিয়াবা এনে লাগে যেন জীৱনত সকলোবোৰ কথা ক’ব পৰা কোনোবা এজন মানুহ লগত থাকিলেই যথেষ্ট”, শ্ৰেয়াই কিছু পৰ পাছত লাহেকৈ ক’লে।  

অবিনাশে তাইৰ ফালে চালে। বাহিৰৰ পৰা অহা পোহৰে তাইৰ মুখখন উজলাই তুলিছিল। তাইৰ চকুত আছিল এক ধৰণৰ কোমল দীপ্তি - যেন বহু কথা ক’ব খোজে কিন্তু শব্দবোৰে নিজেই লাজ পায়।

“আছে নেকি তেনে কোনোবা তোমাৰ?” অবিনাশে তাইক জোকাবলৈকে সুধিলে।

শ্ৰেয়াই তাৰ ফালে চাই হাঁহিলে। তাৰ পাছত তাই লাহেকৈ অবিনাশৰ কান্ধত মূৰটো থৈ দিলে।

“এতিয়া উত্তৰ পাই গৈছা নহয়?”, তাই ক’লে।

অবিনাশে একো নক’লে। সেই মুহূৰ্তত শব্দবোৰ গৌণ হৈ পৰিছিল।

বাছখন ৰাস্তাৰ কাষৰ এখন সৰু চাহ দোকানৰ আগত ৰখালে। এজন যাত্ৰী বাছত উঠিল। কোনোবাই কিবা আনিবলৈ নামি গ’ল। 

বাছখনৰ ভিতৰত পুনৰ লাইট জ্বলিল। তাৰ লগে-লগে তৰাবোৰ অলপ লুকাই গ’ল। 

শ্ৰেয়াই বিৰক্তিৰে খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চাই থাকিল।

“তৰাবোৰ হেৰাই গ’ল,” তাই আক্ষেপেৰে ক’লে।

“হেৰাই যোৱা নাই,” অবিনাশে হাঁহি ক’লে, “কেৱল কিছু সময়ৰ বাবে চকুৰ পৰা আঁতৰি গৈছে।”

পুনৰ বাছখন চলিল। লাইটবোৰ আকৌ বন্ধ হ’ল। নিশাৰ আকাশখন যেন আকৌ সিহঁতৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিল। শ্ৰেয়াই গভীৰ নিশ্বাস লৈ বাহিৰলৈ চাই থাকিল।

“শুনা,” তাই লাহেকৈ ক’লে, “এই যাত্ৰাবোৰ মোৰ খুব ভাল লাগে। গন্তব্যতকৈ বাটখিনিহে মোৰ বেছি প্ৰিয়।”

অবিনাশে তাইৰ হাতখন অলপ জোৰেৰে ধৰি ক’লে, “মোৰো। বিশেষকৈ যেতিয়া যাত্ৰাৰ সংগী তুমি।”

শ্ৰেয়াই হাঁহিলে। সেই হাঁহিত আছিল এক নিঃশব্দ প্ৰতিশ্ৰুতি।

বাহিৰত পথৰ কাষৰ গছবোৰ আৰু লাইটৰ খুঁটাবোৰ এফালৰ পৰা আনফাললৈ পাৰ হৈ গৈ আছিল। মাজে-মাজে বিস্তীৰ্ণ পথাৰ, কেতিয়াবা সকলো শূন্য - কেৱল অন্ধকাৰ। 

কিন্তু বাছখনৰ ভিতৰত দুটি হৃদয় একেটা তালেৰে ধপধপাই আছিল।

শ্ৰেয়াই মৃদু স্বৰত সুধিলে: “ৰাতিৰ তৰাবোৰে জানেনে আমাৰ কাহিনী?”

অবিনাশে তাইৰ কপালত লাহেকৈ এটা চুমা দি উত্তৰ দিলে: “জানে। সেইবাবেইতো ইমান উজ্জ্বলতাৰে জিলিকি আছে।”

শ্ৰেয়াই তাৰ বুকুলৈ সোমাই আহিল।

নিশাৰ আকাশখন আৰু তৰাবোৰ সিহঁতৰ ভালপোৱাৰ নীৰৱ সাক্ষী হৈ থাকিল।

বাছখন আগবাঢ়ি গৈ থাকিল, সিহঁতৰ মৰমৰ দৰেই।

ৰাতি তেতিয়া নিশ্চুপ, গভীৰ আৰু অসীম।



Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...