Skip to main content

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৩)

৪ ডিচেম্বৰ।

ঈশানীৰ জন্মদিন।

আমাৰ বিয়াৰ ঠিক আগে-আগে, তাইৰ জন্মদিন আমাৰ ঘৰত উদযাপন কৰিছিলোঁ।

ঘৰত তেতিয়া উখল-মাখল পৰিবেশ। আমি কেক কাটিছিলোঁ, তাই ভিডিঅ’ ক’লত চাই আছিল।

তাৰ কিছুদিন পাছতেই কইনা হৈ তাই আমাৰ ঘৰত পদাৰ্পন কৰিছিল।

এতিয়া জন্মদিনত তাই মোৰ কাষত।

নাৰীৰ হেনো বহু ৰূপ - আজি তাই পত্নী ৰূপে মোৰ কাষত।

******

নদীৰ বাৰু জন্মদিন থাকেনে? 

আমাৰ অসমৰ জীৱনৰেখা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জন্মদিন কেতিয়া?

ইয়াৰ ছাগে কোনো উত্তৰ নাই।

চিৰকাল, নিৰন্তৰ ভাৱে বৈ থকা সেই জলধাৰাৰ কোনো উৎপত্তিৰ দিন সঠিককৈ নাই।

কিন্তু নদীয়ে নিজৰ জীৱনকালত যেনেদৰে বহু একা-বেঁকা পথ অতিক্ৰম কৰি নানা ৰঙেৰে উদ্ভাসিত হৈ পৰে, সেইদৰে জীৱন পথত অতিক্ৰম কৰা বহু কেইটা জন্মদিনৰ মাজেৰে আহি ঈশানীয়ে মোৰ জীৱনত বুলাই দিলেহি বহু ৰঙীন মূহুৰ্তৰ পয়োভৰ। 

******

আৰু জোনাক…

নদীক যিদৰে ভালপাওঁ মই, সেইদৰে জোনাকৰো প্ৰেমত বন্দী মই। লগতে তায়ো।

তায়ো ভাল পাই জোনাকৰ মায়াজাল।

বিয়াৰ আগতেই পাতিছিলো আমি জোনাকৰ কথা, জোনাকৰ বৰষুণত তিতাৰ কথা।

কিছুদিন আগতে এটি সন্ধিয়া চাহ বাগানৰ মাজে-মাজে খোজকাঢ়ি ফুৰিছিলো আমি দুয়ো। ধৰাত তেতিয়া জোনাক।

জোনাকৰ পোহৰে ৰাস্তাটোত এক মায়াময় পৰিবেশ গঢ়ি তুলিছিল। মাজে-মাজে অহা-যোৱা কৰা গাড়ীবোৰৰ পোহৰেও শ্লান কৰিব পৰা নাছিল সেই জোনাকক। 

চাহ পাতৰ মিঠা গোন্ধ এটি বতাহত ভাঁহি আছিল; আমাৰ প্ৰতিটো খোজত সেই গোন্ধটোৱে যেন আমাক অনুসৰণ কৰিছিল। 

তাইৰ মুখত এটি মিঠা হাঁহি। এনে এটা হাঁহি যিটো প্ৰকাশ কৰিবলৈ শব্দৰ প্ৰয়োজন নাই - সন্তুষ্টি, আমেজ, প্ৰেমৰ উষ্ণতা, সকলো যেন সোমাই আছিল সেই হাঁহিত।

আমি সেই জোনাকৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি থাকিলোঁ। ৰাস্তাটো গৈ থাকিল দূৰ দিগন্তলৈকে, ঠিক আমাৰ জীৱন যাত্ৰাৰ দৰে।

******

আৰু নদীকেইখন…

ব্ৰহ্মপুত্ৰ, জাঁজী, টিংৰাই বা ৰঙাজান - সকলো নদ, নদী, হ্ৰদে জানে আমাৰ বিষয়ে…

জানে আমাৰ কথা, শুনে আমাৰ বেথা…

নদীৰ দৰে আমিও প্ৰেমৰ পথত ধাৱমান, নিৰৱিচ্ছিন্ন ভাৱে…

জোনাকৰ দৰে…

জীৱনৰ দৰে…

Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...