Skip to main content

বৰষুণৰ অপেক্ষাত

 নিৰৱ, নিজান, উকা…

একো নাই…

সকলো যেন শূণ্য…
সম্মুখৰ শুকান বালিচৰলৈ চাই সি ভাবি থাকিল।
এসময়ত এই ঠাইৰে প্ৰবল বেগেৰে বৈ গৈছিল ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু আজি সেই ঠাইখন যেন এক মৰুভূমি।
“ঠিক মোৰ দৰেই”, সি মনতে ভাবিলে।
তাৰ জীৱনৰ উচ্ছল তৰংগবোৰ যেন কৰবাত হেৰাই থাকিল।
তৰাই তাক বিদায় দি আকাশৰ তৰা হোৱা আজি এবছৰেই হ’ল কিন্তু সি আজিও তাইৰ অনুপস্থিতি সহ্য কৰিব পৰা হোৱা নাই।
আজিও সি নীৰৱে, অকলশৰীয়াকৈ ঘূৰি ফুৰে সেই বাটেৰে, যি বাটত এটা সময়ত সি তৰাৰ লগত সুখ-দুখৰ কথা পাতি বহু সময় পাৰ কৰিছিল।
******
“কি কৰি আছ’ এই ঠাইত?”
সেয়া ৰহিম কাইৰ মাত।
তাৰ মনৰ কথা বুজি পোৱা একমাত্ৰ পুৰুষ এই ৰহিম কাই।
তাৰ চাইকেল ভাল কৰা দোকানখনৰ কাষতে ৰহিম কাইৰ ঘুমটি দোকানখন। আজৰি সময়ত তেওঁৰ দোকানত বহি দুয়ো কথা পাতে। দুয়ো জানে ইটো-সিটোৰ মনৰ কথা।
“মোৰ জীৱনো এই মৰুভূমিৰ দৰে হ’ল অ’ ৰহিম কাই!” সজল নয়নেৰে সি ক’লে।
“এইবাৰ বাৰিষাৰ পানীৰে যেতিয়া এই ঠাই উপচি পৰিব, আশাকৰোঁ তেতিয়া তই বুজিবি জীৱনে পুনৰ পুখা মেলে বুলি।”
ৰহিমে সম্মুখলে চাই কৈ উঠিল।
বহু দূৰৈত সেয়া ব্ৰহ্মপুত্ৰ - বাৰিষাৰ অপেক্ষাত!
******
আকাশখন গোমা।
দোকানৰ ভিতৰত বহি সি মবাইলটোকে চাই আছিল।
ৰহিম কাইৰ দোকান বন্ধ। তেওঁ কাৰোবাৰ বিয়ালৈ গৈছে, দুদিনমান পাছতহে উভতি আহিব।
আজি কোনো গ্ৰাহকো নাই দোকানত।
মাজে-মাজে সি ফোনতে তৰাৰ ফটোখন চাই।
“কোনোবা আছে নেকি?” এক নাৰীকণ্ঠ ভাঁহি আহিল।
সি ফোনটো থৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।
এজনী ছোৱালী দোকানৰ সম্মুখত ৰৈ আছিল।
“বেয়া নাপায় যদি আপুনি মোক অলপ সহায় কৰিব পাৰিব নেকি?” তাক দেখি তাই কৈ উঠিল।
******
আজি প্ৰথম বাৰ সি পুলিচ থানাত ভৰি দিছে।
মনত অলপ ভয় ভাব।
সি বেঞ্চ এখনত বহি যুৱতীগৰাকীৰ কথাবোৰ শুনি আছিল।
তাই মহিলা পুলিচগৰাকীক কৈ আছিল কি দৰে তাই নাৰী সৰবৰাহী চক্ৰৰ কবলৰ পৰা পলাই আহিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
কথাখিনি ইতিমধ্যেই তাই তাক কৈছিল।
কথাখিনি শুনাৰ পাছতেই সি তাইক কাষৰ থানাখনলৈ লৈ আনিছিল।
******
মানুহৰ জীৱন কিমান জটিল হব পাৰে বাৰু?
যুৱতীগৰাকীৰ কথাবোৰ শুনি সি ভাবি থাকিল।
পিতৃ-মাতৃক হেৰুওৱাৰ পাছত তাইক ডাঙৰ-দীঘল কৰা একমাত্ৰ ককায়েকজনেই তাইক বিক্ৰী কৰি দিছিল নাৰী সৰবৰাহী চক্ৰৰ এক দালালৰ হাতত।
যাৰ বিশ্বাসত তাই নিজৰ জীৱন আগুৱাই নিছিল, সেই ককায়েকেই তাইক বিশ্বাসঘাটকতা কৰিলে।
জোৰকৈ দেহ বিক্ৰী কৰিবলৈ তাইৰ উপৰত চলিল অত্যাচাৰ।
কোনোমতে সুযোগ বুজি তাই পলাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
পিছে এতিয়া আগলৈ কি?
******
আশ্ৰয় গৃহৰ পৰা তাই আজি ওলাই আহিল।
বাহিৰত সি থিয় হৈ আছিল।
যোৱা কেইমাহমান কেৱল সিয়েই তাইৰ খবৰ লৈ আছিল।
ককায়েক ইতিমধ্যে জেলত।
তাইৰ পৰিয়ালৰ আন কোনো মানুহে খবৰ লোৱা নাই তাইৰ।
গাঁওৰ মানুহবোৰেও হেনো নিবিচাৰে তাই ঘূৰি অহাটো।
আজিও নাৰীৰ জীৱন কিমান কণ্টকময়!!
******
তৰাৰ মৃত্যু হোৱা আজি প্ৰায় ডেৰ বছৰ হ’ল।
তাইক সম্পূৰ্ণভাৱে সি পাহৰা নাই কিন্তু তাইৰ মৃত্যুৱে উকা কৰি যোৱা হৃদয়খনত এতিয়া এক সেউজীয়া ৰঙৰ প্রেমে গজালি মেলিছে।
মন্দিৰৰ পৰা ওলাই আহি সি আকাশখনলৈ চালে।
“বৰষুণ এজাক দিব এতিয়া”, ৰহিম কায়ে কৈ উঠিল।
তেওঁৰ ওঁঠত এটি সন্তুষ্টিৰ হাঁহি।
সি তাইলৈ চালে।
কইনাৰ সাজত তাইক বৰ ধুনীয়া দেখাইছে।
******
ঠাইখন এতিয়া আৰু বালিৰে পৰিপূৰ্ণ নহয়।
ব্ৰহ্মপুত্ৰই পুনৰ দখল কৰিলে এই ঠাই।
সি তাইক কৈছিল কেনেদৰে খৰালিত উকা হৈ পৰিছিল এই ঠাইখন।
নৈৰ পাৰত ৰৈ দুয়ো চাই থাকিল নদীখনৰ বুকুত নীৰৱে ডুব যোৱা বেলিটোলৈ।
ৰঙা এটি আভাই জিলিকাই তুলিছিল চাৰিওকাষ।
সি লাহেকৈ তাইৰ হাতখন ধৰিলে।
তাই মূৰটো তাৰ কান্ধত থলে।
নৈখন বৈ থাকিল।
এতিয়াও নিৰৱ কিন্তু প্ৰাপ্তিৰ আশাৰে সুখী।
পাৰত ৰঙা হৈ জিলিকি আছিল তাইৰ কপাল।
ঠিক যেনেকৈ বৰষুণৰ অপেক্ষাত থকা ব্ৰহ্মপুত্ৰ এতিয়া জীপাল।
*******

Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...