Skip to main content

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-২)

ৰঙাজান…

তাইৰ ঘৰৰ পাছফালেৰে বৈ যোৱা এটি সৰু জান।
১৮১৯ চনত মানৰ আক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈ এই ঠাইখিনিৰ কাষতেই গগৈ সেনাপতিৰ নেতৃত্বত আহোম সেনাই যুঁজ কৰিছিল।
যুঁজৰ আঘাতত বৈ পৰা শোণিতৰ ধাৰাৰে ৰঙা হৈ পৰা জানটিৰ নাম তেতিয়াৰ পৰা ৰঙাজান হৈ পৰিল।
এই ৰণক বুৰঞ্জীত ফুলপানীছিগা ৰণ বুলি কোৱা হয়। কিছুৱে এই ৰণক জামুগুৰি চাপৰিৰ ৰণ বুলিও কয়।
লগতে কোৱা হয় মাছখোৱা গড়ৰ ৰণ।
এতিয়াৰ জামুগুৰি-ফুলপানীছিগাৰ মাজেৰে যোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটো এই মাছখোৱা গড়ৰে অংশ।
**********
নাজানো তাই জানেনে নাই এই ইতিহাস।
নজনাটোৱে স্বাভাবিক।
মানৰ আক্ৰমণৰ সেই বিভৎস স্মৃতি আজিৰ অসমীয়াৰ মনৰ মাজত নাই।
কিন্তু তাইক বিয়া পাতি মোৰ আকৰ্ষণৰ আন এক কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিল এই ৰঙাজান।
**********
বাৰিষাত হেনো এতিয়াও ওফন্দি পৰে ৰঙাজান।
মই দেখা নাই পিছে…
মই দেখিছো খৰালিত শুকাই থকা জানটিক।
এই ৰঙাজানৰ পাৰেৰে, পথাৰৰ মাজেৰে, এদিন দুপৰীয়া খোজকাঢ়িছিলো মই আৰু ঈশানীয়ে।
মৃদু এজাক বতাহে দুয়োকে লাহেকৈ কোবাই থৈ গৈছিল।
তাই কৈ গৈছিল তাইৰ শৈশৱৰ কথা।
ককাকে হেনো আহিবলৈ নিদিছিল ৰঙাজানৰ পাৰলৈ।
ৰঙাজানৰ বুকুৰে বৈ থকা শোণিতৰ ধাৰাৰ বাবেই নেকি??
**********
যোৱা বছৰ গংগা নদীত স্নান কৰি, যমুনাৰ পাৰৰ পৰা আহি যেতিয়া মই পুনৰ উপস্হিত হৈছিলোহি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত, তেতিয়া কৈছিলো মই মহাবাহুক গংগাৰ পাৰত মানৱতাৰ স্খলনৰ কথা।
মনলৈ আহিছিল ভূপেন হাজৰিকা দেৱৰ গানৰ সেই কথা - “অ’ গংগা টু বহতী হে কিউ্!”
মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰয়ো যেন কৈছিল সেই একেই কথা - নিৰ্লজ্জ অলস ভাৱে বৈ আছো ময়ো।
সলনি হ’বনে বাৰু সময়বোৰ।
বুঢ়া লুইতে বাৰু দেখিবনে মানৱতাৰ জয়গান।
**********
কোনোবাই মোক সুধিছিল কিয় নদীৰ প্ৰতি মোৰ এই দুৰ্বাৰ আকৰ্ষণ।
নাজানো কিয়!
কিন্তু নদী বৰ প্ৰিয় মোৰ।
শৈশৱত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা চাহ বাগিচাখনৰ মাজেৰে বৈ গৈছিল এখন নৈ।
নাম - টিংৰাই…
আমাৰ সেই চাহ বাগিচাখনৰ মাজেৰে বৈ গৈ হুগ্ৰিজান নামৰ জানখনত লগ হৈ বুঢ়ীদিহিঙ নদীত মিলিত হয়গৈ।
সেই টিংৰাই নৈৰ পাৰতে শৈশৱ-কৈশোৰৰ কিছু সুন্দৰ মুহূৰ্ত্ত পাৰ কৰিছিলো।
নদীৰ সৈতে প্ৰথম চিনাকী এই টিংৰাইখনেই।
আৰু আছিল আন এখন নদী - জাঁজী নৈ।
মোৰ মামাহতৰ ঘৰ এই জাঁজী নদীৰ পাৰতেই।
বহুকেইবাৰ জাঁজী নৈত গা ধুবলৈ গৈছিলো তেতিয়া।
জনা নাছিলো অকল এটা কথা।
আগলৈ গৈ এই জাঁজী নদীৰ পাৰৰেই এজনী ছোৱালী হ’বগৈ মোৰ জীৱন-সংগিনী।
**********
নদীৰো হেনো মান-অভিমান থাকে।
নদীৰ দৰেই মোৰ জীৱনলৈ প্ৰৱেশ ঘটা ঈশানীয়েও কেতিয়াবা প্ৰকাশ কৰে কিছু মান-অভিমান।
অভিমান কৰিলে বৰ মৰম লাগে তাইলৈ।
এই মান-অভিমানবোৰেই আমাৰ সম্বন্ধবোৰক আৰু আকৰ্ষণীয় কৰি নোতোলে জানো!
**********
নদীৰ ঢৌৰ দৰে সময়বোৰ বাগৰি গৈ আছে।
আজি আমাৰ বিয়াৰ ছমাহ সম্পূৰ্ণ হ’ল।
মান-অভিমান, মৰম-চেনেহৰ মাজেৰে আমাৰ জীৱনৰ চকৰি আগবাঢ়ি গৈ আছে।
মোৰ দৰে তায়ো নদীক ভাল পাই।
আৰু ভাল পাই মোক!
জীৱন নদীৰ এই চাকনৈয়াত নাও মেলি দি আমি এতিয়া প্ৰবাহমান।
আশীৰ্বাদ কৰিব।
**********

Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...