Skip to main content

প্ৰাপ্তি-অপ্ৰাপ্তিৰ ভাষা

ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষত এটি সৰু ৰাস্তা।

ৰাস্তাটোৰে নামি গ’লে সোঁফালে এটা পুখুৰী, বাঁওফালে এখন সৰু দোকান।


পুখুৰীটোৰ লগতে এটি ঘৰ, দোকানখনৰ কাষতে এখন স্কুল।


পুখুৰীটোৰ পাৰতে এজোপা গুলঞ্চ ফুলৰ গছ; তাৰ তলতে বাঁহেৰে নিৰ্মিত এখন বেঞ্চ।


ৰুটি-ঘুগুনি খাবলৈ দোকানখনলৈ অহা স্কুলৰ ল’ৰাবোৰ প্ৰায়েই এই বেঞ্চখনতে বহে। 


*********


যোৱা কিছুদিনৰ পৰা এই বেঞ্চখনত যুবক-যুবতী এহালক দেখা পোৱা গৈছে।


স্কুলখন বৰ্তমান বন্ধ। 


ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ নাই বাবে দোকানখনো প্ৰায় বন্ধ হৈ থাকে।


এই বেঞ্চখনত এতিয়া সেই যুুবক আৰু যুবতীক বহি থকা দেখা যায়।


দুয়ো ন-বিবাহিত।


যুবকজন বাছত উঠি কামলৈ যায়, যুবতীগৰাকী আগবঢ়াবলৈ আহে।


বাছখন অহা লৈকে দুয়ো তাত বহি কথা পাতে।


কি কথা পাতে সেয়া জনাৰ উপায় নাই।


সেই কথোপকথনৰ সাক্ষী কেৱল সেই বেঞ্চখন আৰু গুলঞ্চ ফুলৰ গছজোপা।


********


পুখুৰীৰ পাৰৰ ঘৰটোতো এজনী ছোৱালী থাকে।


খিৰিকীখনৰ কাষতে বহি কিবা লিখি থকা দেখা যায় তাইক।


কেতিয়াবা খিৰিকীৰে বাহিৰৰ পৃথিৱীখন পৰ্যবেক্ষন কৰে তাই।


বহী এখনৰ পাতত খোদিত হয় তাইৰ অনুভৱবোৰ। 


********


“দুদিনমান মেঘালয়ত ফুৰি আহোগৈ ব’লা।”


বেঞ্চখনত বহি-বহি যুবকজনে ক’লে।


যুবতীগৰাকীয়ে মুৰ দুপিয়ালে।


“ডাৱৰৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি নিজকে বিলীন কৰি দিবলৈ ভাল লাগিব।” যুবকজনে কল্পনা কৰি কৈ উঠিল।


যুবতীগৰাকীও সেই কল্পনাতে বিলীন।


********


বেঞ্চখনত আজি এজন অচিনাকী যুবক।


আগতে এই ঠাইত তেওঁক দেখা পোৱা নাই।


তেওঁ অকলে তাত বহি আছে।


মাজে-মাজে হাতত থকা মোবাইলটোলৈ চাই, মাজে-মাজে পুখুৰীৰ পাৰৰ ঘৰটোলৈ।


তাত বহি থকাৰ উদ্দেশ্যটো জানিব পৰা হোৱা নাই।


******


“মোৰ যে আকৌ এবাৰ মেঘালয়লৈ যাবলৈ মন গৈছে। সেই নিজান ৰাস্তাবোৰত আপোনাৰ সৈতে পুনৰ খোজ দিবলৈ মন গৈছে।” 


যুবতীগৰাকীৰ কথাত যুবকজনে লাহেকৈ তাইৰ হাতখন ধৰিলে।


দুয়ো যেন এতিয়াও পাহাৰৰ শিখৰত ডাৱৰৰ দেশতে আছে।


পুনৰ এই মুহূৰ্ত্তৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল সেই বেঞ্চখন আৰু গুলঞ্চ ফুলৰ গছজোপা।


********


সেই অচিনাকী যুবকজন আজিও বেঞ্চখনত বহি আছে।


মাজে-মাজে ঘৰটোৰ ফালে চাইছে।


আজি খিৰিকীখন বন্ধ; ছোৱালীজনী ছাগে ঘৰত নাই।


এই অচিনাকী যুবকজন যে সেই ছোৱালীজনীক চাবলৈকে এই ঠাইলৈ আহে, সেই কথা এতিয়া স্পষ্ট।


********


“তাইৰ কবিতাৰ কিতাপখনৰ উন্মোচন কেতিয়া?” বাছলৈ অপেক্ষা কৰি থকা সময়ত যুবকজনে সুধিলে।


“অহা দেওবাৰে। আমি দুয়ো যাম দেই।” যুবতীগৰাকীয়ে ক’লে।


“যাম। কিতাপখনৰ নাম কি?”


“বিভ্ৰান্তি”


********


“আপোনাৰ কবিতাৰ মই গুণমুগ্ধ”, সেই অচিনাকি যুবকজন এতিয়া সেই পুখুৰীৰ পাৰৰ ঘৰটোৰ ছোৱালীজনৰ সম্মুখত।


শাখা সাহিত্য সভাৰ সেইদিনা এক বিশেষ অধিবেশন।


দুয়ো আজি তাত উপস্হিত।


“আপুনি মোৰ কবিতা পঢ়িছে?” তাই সুধিলে সেই যুবকজনক।


“আপোনাক দেখিছিলো কেইসপ্তাহমান আগতে। কবি সন্মিলনত এটি স্বৰচিত কবিতা পাঠ কৰিছিল।”


তাইৰ ভাল লাগিল তাৰ কথা শুনি; গালৰ বৰণ অলপ ৰঙা পৰিল।


অৱশেষত যুবকজন চিনাকী হ’ল ছোৱালীজনীৰ সৈতে।


নামটোহে আমি গম নেপালো।


********


“আপুনি নেথাকিলে যে মোৰ একোকে ভাল নালাগে।” 


বেঞ্চখনত বহি যুবতীগৰাকীয়ে ক’লে।


যুবকজন কিবা কামত ক’ৰবালৈ যাবলৈ উলাইছে। কান্ধত বেগ এটা। তেওঁ যে কেইদিনমান নাথাকিব সেয়া বুজিব পৰা গৈছে।


“আমি শুনি ভালপোৱা গানকেইটামান লগাই থবা। মই কাষতে আছো যেন লাগিব।” যুবকজনে ক’লে।


সেই মুহূৰ্ত্ততে পুখুৰী পাৰৰ ঘৰটোৰ পৰা সেই ছোৱালীজনী উলাই আহিল।


যুবতীগৰাকীয়ে তাইৰ ফালে চাই হাত ডাঙিলে।


ছোৱালীজনী তাহাঁতৰ ফালে খোজ দিলে।


সেই একেই সময়তে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ পৰা নামি ৰাস্তাটোত খোজ পেলালেহি সেই অচিনাকী যুবকজনে।


সি দেখিলে ছোৱালীজনীক; তায়ো দেখিলে তাক।


ৰাস্তাটোৰ মাজত তেতিয়া গৰু এটা শুই আছিল।


ছোৱালীজনীয়ে বা কি ভাবি আছিল; তাই গৰুটোৰ গাতে খুন্দিয়াই পৰি গ’ল।


যুবক-যুবতীহালৰ লগতে সেই অচিনাকী যুবকজনো তাইৰ কাষ পালেগৈ।


“গৰুটো ক’ৰ পৰা আহিল?” ছোৱালীজনীয়ে তাইৰ চশমাযোৰ থিক কৰি সুধিলে।


“তোমাৰ কবিতাটোত যে সি নাছিল সেইটো মই নিশ্চিত।” অচিনাকী যুবকজনে লাহেকৈ উত্তৰ দিলে।


বাকীকেইজনে তাৰ ফালে চালে।


********


“সেইদিনা আপুনি ছাগে মোক কি বুলি ভাবিলে থিক নাই!” ছোৱালীজনীয়ে ক’লে।


কবিতাৰ এটি সন্ধিয়া উপভোগ কৰি দুয়ো সৰু হোটেল এখনত চাহ খাই আছিল।


“তোমাৰ অন্যমনস্কতাটোও যে মোৰ ভাল লাগে!” সি উত্তৰ দিলে।


ছোৱালীজনীৰ গালখন পুনৰ ৰঙা পৰিল।


********


স্কুলখন খুলিলে।


বেঞ্চখনত এতিয়া ল’ৰা তিনিটা বহি আছে।


অচিনাকী (এতিয়াও?) যুবকজন পুখুৰীটোৰ পাৰতে থিয় হৈ আছে।


ছোৱালীজনীৰ ঘৰত আজি বহু মানুহ দেখিছে সি।


কিয় বা? 


সেইদিনা লগ পোৱা যুবক-যুবতীহালকো দেখিছে সি তাত।


‘যুবকজন আজি কামলৈ যোৱা নাই নেকি?’ সি মনতে ভাবিলে।


********


“আপুনি কিন্তু বিয়াৰ কেইদিনৰ কাৰণে এতিয়াই ছুটিৰ কাৰণে কৈ থব দেই।” যুবতীগৰাকীয়ে ক’লে।


যুবকজনে মুৰ দুপিয়ালে।


বেঞ্চখনত তেতিয়া কেৱল তাহাঁত দুয়ো।


সিহঁতৰ কথোপকথনৰ সাক্ষী পুনৰ সেই বেঞ্চখন আৰু গুলঞ্চ ফুলৰ গছজোপা।


********


আজি বেঞ্চখন শূণ্য।


পুখুৰীৰ পাৰৰ ঘৰখনো প্ৰায় শূন্য।


ছোৱালীজনীৰ বিয়া হৈ গ’ল।


তাইৰ কবিতাৰ গুণমুগ্ধ সেই যুবকজনে বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণ নাপালে।


নিমন্ত্ৰণ পালেও সি জানো আহিলেহেতেন?


সেইটো আমি গম নেপাওঁ।


অচিনাকী সেই যুবকজনে বা কি ভাবিছিল?


সেইটোও আমি গম নাপালো।


যুবকজননো কোন আছিল সেইটোও আমি গম নেপালো।


********


যুবক-যুবতীহাল বেঞ্চখনত বহি আছে।


সেইদিনা দেওবাৰ।


সময় তেতিয়া দুপৰীয়া।


ৰাস্তাত গাড়ী-মটৰ প্ৰায় নায়েই।


মৃদু এজাক মলয়াই দুয়োকে লাহেকৈ বিচি আছে।


গুলঞ্চ ফুলৰ গছজোপাৰ ছাঁত দুয়ো নিজৰ ভাৱত মগন।


“এই ঠাইটুকুৰাত বহি এক আমেজ আছে।” যুবকজনে ক’লে।


যুবতীগৰাকীয়ে লাহেকৈ তাইৰ মুৰটো তাৰ কান্ধত থলে।


জীৱনৰ সমস্ত সুখ যেন সেই মুহূৰ্ত্তটোত সোমাই পৰিল।


নিৰৱ নিস্তব্ধ সেই সময়ছোৱা যেন কালৰ গতিত খোদিত হৈ পৰিল।


এটি প্ৰাপ্তি আৰু এটি অপ্ৰাপ্তিৰ ঘটনাৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল পুনৰ গুলঞ্চ ফুলৰ গছজোপা আৰু সেই বেঞ্চখন।


********


Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...