Skip to main content

জীৱন নদীৰ প্ৰেমৰ ঘাট

 "এই ঠাইতে হেনো ঊষাই অনিৰূদ্ধক প্ৰপ'জ কৰিছিল!" সি হাঁহি-হাঁহি ক'লে। 

"কি যে অদ্ভুত কথাবোৰ কৈ থাকা তুমি!" তাই চকু পকাই কৈ উঠিল।

"আৰে! সচাঁকৈ কৈছো। বিশ্বাস নাই হোৱা যদি সুধি লোৱা।"

"কাক সুধিম?"

"ঊষা বা অনিৰূদ্ধক"

"তুমি এটা পাগল!"

"তোমাৰ প্ৰেমেহে পাগল কৰিলে আচলতে মোক।"

"হব' দিয়া, লেৰেলা সাদৰ দেখুৱাব নালাগে এতিয়া। যাওগৈ ব'লা, সন্ধিয়া হ'বৰে হ'ল।"

"আৰু অলপ দেৰি থাকা! অগ্নিগড়ৰ ওপৰৰ পৰা সূৰ্যটো বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজত বিলিন হোৱা দেখিছা জানো তুমি?" সি আকুল কন্ঠেৰে ক'লে।

তাই তাৰ ফালে চালে। তাৰ চকুত মাজত তাইৰ হেৰাই যাবলৈ মন গল।

তাই লাহেকৈ তাৰ কান্ধত মুৰটো থৈ তাক সুধিলে, "আমি বিয়া কেতিয়া পাতিম?"

"চাকৰিটো হৈ ল'বলৈ দিয়া। তাৰ পাচত কইনা সজাই তোমাক ঘৰলৈ লৈ যাম।"

চকুত অনাগত ভৱিষ্যতৰ ৰঙীণ সপোন সামৰি তাই আগলৈ চাই থাকিল।

সম্মুখত তেতিয়া বেলিৰ হেঙুলীয়া আভাই অগ্নিগড়ত শোনিতৰ ৰঙেৰে মায়াজাল গুঠিছিল।

******

"এই ঠাইতে হেনো কৃষ্ণই ৰাধাক প্ৰপজ কৰিছিল!"

"এই অদ্ভুত কথাবোৰ কোৱা তুমি কেতিয়া বাদ দিবা বাৰু!"

"মোক বিয়া কৰাইছা যেতিয়া আজীৱন এই কথাবোৰ শুনিব লাগিব তুমি।"

বৃন্দাবনৰ ৰাধা দামোদৰ মন্দিৰত তেতিয়া ভক্তসকল কৃষ্ণ বন্দনাত ব্যস্ত। 

তাহাঁত দুয়োতাৰ মুখ-চুপতি শুনিবলৈ কাৰো সময় নাই।

"বৃন্দাবনলৈ আহি নিজকে কৃষ্ণ বুলি নাভাবিবা আকৌ তুমি।"

"মই কৃষ্ণ নহ'লেও, তুমি কিন্তু সদায়েই মোৰ ৰাধা।"

******

"এই ঠাইতে হেনো জংকিয়ে পানৈক প্ৰপজ কৰিছিল!"

"তুমিয়েও যে আৰু! ৰিয়াই শুনিলে কি বুলি ভাবিব।"

"কি বুলি ভাবিব! ভাবিব যে তাইৰ দেউতাক আজিও ৰোমান্তিক আৰু মাকজনী একেবাৰে নিৰস।"

"হ'ব দিয়া। মনে-মনে থাকা এতিয়া।"

"ঘূনাসুঁতিৰ পাৰত বহি যদি আমি জংকি-পানৈৰ কথাই নাপাতো, তেনেহ'লে ইয়ালৈ আহি কি লাভ!" 

কথাখিনি কৈ সি আগলৈ চালে।

সম্মুখত সেয়া ব্ৰহ্মপুত্ৰ।

সহস্ৰ বছৰ ধৰি অসমৰ বুকুৰে বৈ যোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ।

অসমবাসীৰ সুখ-দুঃখৰ লগৰী ব্ৰহ্মপুত্ৰ।

এই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতেই ডাঙৰ-দীঘল হৈ সি এতিয়া এজনী কলেজীয়া ছোৱালীৰ বাপেক হ'লগৈ।

সময়বোৰ যেন পোহৰৰ বেগত আগুৱাই গৈছে।

******

"এই ঠাইতেই হেনো জুলিয়াছ চিজাৰে ক্লিয়পেট্ৰাক প্ৰপজ কৰিছিল!"

"হেই, মনে-মনে থাকা! ৰিয়াৰ শাহু-শহুৰে শুনিলে কি বুলি ভাবিব।"

"তাহাঁতি অসমীয়া বুজি নাপায় নহয়।"

"তথাপিও তুমি এইবোৰ আবোল-তাবোল বলকি নাথাকিবা। আমি এতিয়া আমাৰ দেশত নাই। আমি জোঁৱাইৰ ঘৰৰ আলহি এতিয়া।"

"তুমি বাৰু কেতিয়াবা ভাবিছিলা নে যে তোমাৰ ছোৱালীয়ে ইটালিৰ ল'ৰা এটা বিয়া কৰাব বুলি?"

"ভবা নাছিলো কিন্তু মই জানিছিলো যে তাই কেতিয়াও বেয়া ল'ৰা এটা পছন্দ নকৰে বুলি।"

আমেৰিকাত গৱেষণা কৰিবলৈ গৈ যেতিয়া ৰিয়াই তাহাঁতক জনাইছিল ইটালিৰ ৰবাৰ্টোৰ কথা, সিহঁতি তাইৰ পছন্দক সম্মান জনাই বিয়াৰ বাবে সম্মতি দিছিল।

এতিয়া ৰোমৰ ৰাস্তাই ঘাটে ঘুৰি তাহাঁতি বিছাৰি আছিল ছিজাৰ-ক্লিয়পেট্ৰাৰ সেই প্ৰাচীন ৰোমান ইতিহাস।

******

"এই ঠাইতেই হেনো অৰিন্দমে অৰ্চণাক প্ৰপজ কৰিছিল!"

"কোন অৰিন্দম? কোন অৰ্চণা?"

"মোক যে অলপ আগতে চাই গ'ল, সেই ডাক্তৰজন আকৌ। অৰ্চনা তেওঁৰ পত্নীৰ নাম।"

"তুমি এতিয়াও এই অযথা কথাবোৰ কোৱা এৰা নাই। হস্পিটালৰ বিচনাত পৰি থাকি এইবোৰ কথা কৈ নেকি বাৰু কোনোবাই।"

"হস্পিতালত আছো বুলিয়েই কথা নক'ম নেকি বাৰু। পিছে ৰিয়াই ফোন কৰিছিল নেকি আকৌ?"

"তাহাঁতি এয়াৰপোৰ্টৰ পৰা ফোন কৰিছিল। এতিয়ালৈকে প্লেনত উঠিলে ছাগে।"

"নাতিনীজনীক চাবলৈ যে ইমান মন গৈছে।"

"তাহাঁতি কালিলৈ ৰাতিপুৱা পাবহি। তুমি শুই থাকা এতিয়া। ডাক্তৰে তোমাক বেছি কথা ক'বলৈ মানা কৰিছে।"

******

"এই ঠাইতেই তোৰ দেউতাই মোক প্ৰপজ কৰিছিল।"

চকুৰ পানীৰে তিতি থকা দুচকুৰে তাই আগলৈ আঙুলিয়াই ক'লে।

সম্মুখত সেয়া ব্ৰহ্মপুত্ৰ।

সহস্ৰজনৰ প্ৰেমৰ কাহিনী নিজৰ বুকুত লৈ নিৰৱে বৈ থকা ব্ৰহ্মপুত্ৰ।

এক আজীৱন প্ৰেমিকৰ মৃত্যুত কান্দি থকা এই ব্ৰহ্মপুত্ৰ।

******

Comments

Popular posts from this blog

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৪)

পাগলাদিয়া… পাগলাদিয়া নদী…  ভূটান পাহাৰৰ দেওথাংৰ পৰা বৈ আহি, অসমৰ বাক্সা আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজেৰে বৈ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হয়গৈ। নামেই যাৰ পৰিচয়। আকস্মিক বানপানী বাবে পাগলাদিয়া জনাজাত।  মূহুৰ্ততে সংহাৰী ৰূপ ধৰিব পৰা এই পাগল নদীখনেই পাগলাদিয়া। কটন কলেজৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে দেখিছিলো এই নদীৰ প্ৰলয়। আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে খহাই নিছিল ভূখণ্ড।  বালিৰে পুতি পেলাইছিল বিস্তৃত পথাৰ। তেনে এক মৰুভূমি যেন পথাৰত ৰৈ আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ এই নদীখনৰ শক্তিক। নদীৰ দৰে, সময়ৰ দৰে, শক্তিশালী আছেনে আন কোনোবা?? ****** বানপানীৰ সংহাৰী ৰূপ দেখাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। উজনি অসমৰ এখন চাহ বাগিচাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা আমিবোৰ বানপানীৰ কবলত পৰা নাছিলোঁ। ঈশানীয়ে কিন্তু দেখিছিল। তাই সৰু থাকোঁতে দেখিছিল কিদৰে জাঁজী নদীৰ বাঢ়নী পানী আহি সিঁহতৰ ঘৰৰ চোতাল পাইছিল। এবাৰেই সেই অভিজ্ঞতা হৈছিল তাইৰ কিন্তু সেই অভিজ্ঞতাই তাইক বুজাই দিছিল নদীৰ সেই শক্তিক। কোনো বান্ধে চিৰদিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা শক্তিক। ****** আৰু চকুলোৰ নদী! জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণত অসমত বৈ গৈছিল চকুলোৰ বান! তেওঁৰ সেই শেষ চিনেমা - “ৰৈ ৰৈ বিনালে” - চাবলৈ গৈছিল...

নদী, ঈশানী আৰু মই (খণ্ড-৫) (বানপানী বিশেষ)

বহুতে হয়তো জানে মই নদী কিমান ভাল পাওঁ। ঈশানীয়েও জানে। বহু দিন আৰু বহু ৰাতি আমি পাতিছোঁ নদীৰ কথা। মোৰ দৰে তায়ো বন্দী নদীৰ প্ৰেমত। আমাৰ বিয়াৰ পাছতেই সুধিছিলোঁ মই তাইক বানপানীৰ কথা। সুধিছিলোঁ জাঁজী নদীৰ পৰা কেৱল কিছু দূৰ অৱস্থিত সিহঁতৰ ঘৰখনত কেতিয়াবা সোমাইছিল নেকি নদীৰ পানী। পিছে নাই; তাই কৈছিল যে সৰু থাকোতেই এবাৰ দেখিছিল পানী চোতাল পোৱা কিন্তু ঘৰত সোমোৱা নাছিল। আনকি তাইৰ ককাক-আইতাকেও দেখা নাছিল বানপানীৰ প্ৰলয়। পাছে এইবাৰ!! এইবাৰ সলনি হ’ল সকলো সমীকৰণ! জাঁজী নদীৰ পানী আহি সোমাল ঈশানীহঁতৰ ঘৰত। কোনোদিনে মানুহক কষ্ট নিদিয়া জাঁজী, দৰিকা, মিতং, আদি, সৰু নদীবোৰে এইবাৰ জীয়াতু ভোগালে ৰাইজক। আৰু দিখৌ! দিখৌ নদীয়ে নমাই আনিলে জলপ্ৰলয়! ****** ১৯ জুলাই ২০২৬। মাজনিশা। সেই নিশাটো মনত পৰিলে এতিয়াও কিবা এটা অস্বস্তি লাগে। ফুটবল বিশ্বকাপৰ ফাইনেল চাবলৈ আমি দুয়ো সাজু হৈছিলোঁ। পানী বঢ়াৰ খবৰ আহি আছিল যদিও ঈশানীহঁতৰ অঞ্চলটোত বানপানী হব বুলি আমি ভবা নাছিলোঁ। কিন্তু পুৱা সেই বিশ্বাসটো ভাঙি গ’ল। এটা ভিডিঅ’ত দেখা গ’ল পানী বহু ওপৰলৈ উঠিছে। তাহাঁতৰ ঘৰৰ গেটখন প্ৰায় পানীৰ তলত। আৰু ঈশানীহঁতৰ ঘৰখনো সেই পানীৰ মাজত...

কটন কলেজৰ বাহিৰত কিতাপ বিক্ৰী কৰা ছোৱালীজনী

প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া সি তাইক লক্ষ্য কৰিছিল, তাই তেতিয়া কিতাপ এখনৰ দামক লৈ গ্ৰাহক এজনৰ লগত তৰ্ক কৰি আছিল। “নহব খুড়া”, তাই কিতাপখন হাতত লৈ কৈ আছিল, “হোমেন বৰগোহাঁইৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপ ত্ৰিশ টকাত বিক্ৰি কৰিব নোৱাৰি। হৃদয় ভাঙিলেও আজিকালি তাতকৈ বেছি খৰচ হয়।” মানুহজন হাঁহি-হাঁহি বিৰবিৰাই গুচি গ’ল। তাই একো গুৰুত্ব নিদিলে।  কটন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মূল গেটখনৰ ইপাৰে কাঠৰ টুলখনত তাই আকৌ বহিল আৰু কিতাপবোৰ পুনৰ সজাই ল’লে। গেটখনৰ কাষত ৰৈ ঋতুৰাজে তাইৰ ফালে চাই থাকিল। আগতেও সি তাইক দেখিছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ক্লাছ আৰু ছাত্ৰ একতা সভাৰ আলোচনাবোৰৰ মাজত সি তাইক দেখে - এখন ম্লান হৈ পৰা নীলা টাৰ্পলিনৰ তলত বহি চেকেণ্ড হেণ্ড কিতাপ বিক্ৰী কৰে তাই।  তাইৰ তাত উপলব্ধ আছিল অসমীয়া উপন্যাসৰ এক মেটমৰা সম্ভাৰ, পৰীক্ষাৰ গাইড, হালধীয়া হৈ পৰা বহুকেইটা কবিতা সংকলন, কিছু পুৰণি আলোচনী আৰু সযতনে ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকত। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তাইক আওকাণ কৰিছিল। ঋতুৰাজে নকৰিছিল। কিয় সি তাইক মন কৰিছিল সি নাজানে। হয়তো চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ লগত তাইৰ মিল নাছিল, সেই বাবে। বা, এনেকৈ বিশ্ববিদ্যালয় এখনৰ সম্মুখত কিতাপ...